ผ่านมา 23 วันแล้วที่คนข้างๆบนรถเมล์ไม่ใช่คนที่ไม่รู้จัก...

ยิ่งนับวันที่รู้จักกัน ทำให้รู้สึกเหมือนร่างที่สองปรากฎไงงั้นเลย T-T ทั้งอารมณ์ ความคิด นิสัย (เรื่องบ้าระห่ำ ยังจะเหมือนอี๊ก)

แต่ประวัติคุงชายออกแนวราบ ไม่กระตุกเข้าเส้นเหมือนชีวิตเรา กิๆๆๆ

 

ไม่รู้ว่าจะมองโลกในแง่ไหนดี ดีที่ได้เจอคนที่เหมือนกันดี หรือว่ากรรมตามทันตูแล้วว่ะเนี้ย เจอคนเหมือนกัน

ก็คงต้องดูกันต่อไป.. ชีวิตยังยาวนานนักแล

 

ที่แน่ๆ สงสัยต้องเลิกเหล้า (คงยาก) เอาเป็นว่าทิ้งระยะห่างในการดื่ม น่าจะดีกว่า เพราะอาทิตย์ที่แล้วจะตายให้ได้

ไม่รู้ว่าเหล้าเป็นพิษ หรือว่าพักผ่อนน้อยจัด  ทรมานสุดยอดเลยพี่น้อง อาการเดิมๆที่เคยเป็นกลับมา หน้าซีด ตัวสั่น หนาวเข้ากระดูก ปวดท้อง

(มีอ๊วกบนรถเมล์ด้วยตอนเช้า T0T)

 

"ไม่เห็นโลงศพ มิหลั่งน้ำตา"

"มิเห็นสุรา ไยจะร่ำไห้"

 

เหมือนโดนมัดมือชกวันนี้ คุงสะมะจัยบอกว่าอย่ากินเล้ย เมาสองคนไม่มีคนพากลับบ้าน (ไม่รู้สงสารหรือว่าสมเพศ) ฮ่าๆๆ

 

โชคร้ายหรือเปล่านะสะมะจัย ที่เจอเราทุกสถานการณ์ ฮ่าๆ

มุมที่เธอมองเห็นเป็นตัวจริงๆของฉานนนนน

 

อาทิตย์ 27 ไปงาน WGT ที่บริษัทจัดแข่งรอบสุดท้ายแล่ะ  นี่ถ้าไม่ติดว่าห้ามพนักงานและญาติแข่งขัน ว่าจะส่งมะม้าไปแข่ง need for speed ซะหน่อย กิๆๆ